تراژدی

افکار در هم من

اتفاق...


مثل يك پاكت سرخ

بين قبض‌هاي آب و برق و عوارض

                                           هيجان‌انگيزي...
هيجانت را كه روي ديوار قاب مي‌گيرم

پنبه‌ها

             حرف‌هاي زيادي براي گوش‌هايم دارند!!

و من ترجيح مي‌دهم

                        روي شانه‌ام به خواب بروم...


نوشته شده در بیست و هشتم دی 1392ساعت 10:3 توسط مهدی نعیمیان راد|

تقریبا نوشتن یوزر وبلاگو یادم رفته بود؛

اما وقتی وارد شدم یه عالمه نظر و دعوت دیدم که خوشحالم کرد

یه شعر از کارای آخرامو می‌ذارم؛ امیدوارم خوشتون بیاد!

 

ولگردی...

 

مهم نیست

              که همین بعدازظهر

                                      در را پشت سرت محکم بسته باشی

یا صف مورچه‌ها را

                       در یک ساعت معین

                                                له کرده باشی

حقیقت

          بوی سیگار مردی‌ست

                                       که بی‌هدف در پارک شلنگ می‌اندازد

و با یک سرفه خشک

                           حماقت یک ولگردی با فروید را

                                                                 از دهانت

                                                                              درمی‌آورد...

                           

نوشته شده در چهاردهم خرداد 1392ساعت 16:36 توسط مهدی نعیمیان راد|

مثل هميشه...


هيچ وقت از شعر

                     خبر تازه‌اي نيست...

شعرها نوشته مي‌شوند

                             تا روي سنگ قبر شاعرانشان باشند

و هيچ وقت

             دختري كه در شعر مي‌رقصد

                                                كنار قبر شاعرش گريه نخواهد كرد

درست مثل ژوكوند

                    كه هنوز هم كه هنوز است

                                                  به داوينچي

                                                              مي‌خندد...

                              

نوشته شده در هشتم آذر 1391ساعت 11:53 توسط مهدی نعیمیان راد|

ساده...


کافی ست با دستمالت

پنجره را 

از روی خانه پاک کنی...

تا بادها

         -مودبانه-

از در وارد شوند

                  و تا نیمه های شب

 با تو 

      در باله ای مجلل

                           برقصند

و کافی ست

                آیینه را بشکنی

                                   تا میهمانی ات را


                    مثل باله مسکو

شلوغ کنی...


چیزهای بزرگ ساده ترند


مثلا 

زنده بودن را

               -شب-

              از صدای گرگ ها

می شود فهمید...


نوشته شده در بیست و چهارم مرداد 1391ساعت 1:33 توسط مهدی نعیمیان راد|

تو

یک کشف شاعرانه ای!

-در پس زمینه ی زن بودن-

که هر شب سایه ام آنقدر در راه دراز می شود

تا به در خانه ات می رسد

                                    و از آن بالا می رود

تو در یک ایهام مرموزی

                              با جهان...

که برای فهمیدنت

                        نیاز به حس های جدیدی هست

باید کلمات جدیدی داشت

                                  باید قلم های تازه ای ساخت

                                                                         برای از تو نوشتن...

نوشته شده در بیستم خرداد 1391ساعت 21:43 توسط مهدی نعیمیان راد|

بازگشت

 

روی پنجه ایستاده­ام

                         شاید

                                سیاهه­ی آمدنت را

                                                        زودتر ببینم...

قدم بر سر راه بگذار

                     با دامنت جاده را نوازش کن

کاری کن

           که خستگی از تن راه بیرون برود

مثل شب

            از پشت کوه­های مشرق شروع شو...

 

بانوی انگشت نقره­ای

    یک مشت ستاره به آسمان بپاش...

                                              من آمدنت را جشن می­گیرم

 

روی پنجه می­ایستم

                        تا سپیدی آمدنت را

                                                زودتر ببینم...

       

نوشته شده در نهم فروردین 1391ساعت 13:47 توسط مهدی نعیمیان راد|


نيستي...


چرا سكوت نكنم؟

اينجا

چيزي شبيه به موهاي تو نيست...

تا به هم ببافم

و شعري بگويم...


نوشته شده در بیست و یکم دی 1390ساعت 18:2 توسط مهدی نعیمیان راد|

 

نیستی...

 

اين يقه­ي لعنتي

      آن­قدر بالا نمي­آيد

                           كه كوچه...

                             اشك­هاي يخ بسته­ام را نبيند...

و لبخند تو

             روي لب­هاي شهر نيست

تا چشم­هايم

           به پیاده رو

                 خشك نشود...

 

كاش اين كوچه

        آن­قدر ادامه داشت...

                           تا به خانه­ي تو مي­رسيدم...

      

پ.ن: دوست دارم این شعر رو به رضا بروسان تقدیم کنم هرچند که قبل از فاجعه رفتنش سرودم اما این روزها وقتی که به رضا فکر می کنم فقط دوست دارم همین شعر رو بخونم.

نوشته شده در نوزدهم آذر 1390ساعت 10:25 توسط مهدی نعیمیان راد|


بغض...


خودت پرده را کنار بزن

و پشت پنجره بیا...

که کاری از این سنگ ریزه ها

بر نمی آید...

این ور کوچه

همه چیز بغض کرده است...

و دیوار قدیمی

کم کم روی سرم آوار می شود...

حتی وقتی ریزش آجرها را می بینم، 

چیزی شبیه به تو

در زانوهایم کم است...

                    

نوشته شده در یازدهم مهر 1390ساعت 11:54 توسط مهدی نعیمیان راد|

كفش­ها...

 

كفش­هايم مقصرند

                    كه هرشب

كوچه ها را تكرار مي كردند

            و به قوطي هاي مچاله شده

                                           تا جوب ...

                                                      لگد مي زدند

اصلا

اين كفش ها بودند

              كه به دنبال تو آمدند

                               و به گرد راهت هم نرسيدند...

و اين

كفش ها بودند

كه گلي را كه نبردي

                          له كردند

حالا...

         درخت­ها...

                      فقط

                         به درد چوبه­ي اعدام شدن مي­خورند

و من

        كفش­هايم را

                    آويزان خواهم كرد...

                

نوشته شده در یکم شهریور 1390ساعت 17:47 توسط مهدی نعیمیان راد|


آخرين مطالب
» 
» 
» 
» 
» 
» 
» 
» 
» 
» 


قالب جدید وبلاگ پیچك دات نت